Σαν αληθινή ιστορία, μένει συχνά στη σκέψη μας η εντύπωση καθώς ακούμε, διαβάζουμε κάτι που μάς εντυπωσιάζει ή αρέσει. Κι εδώ θα κάναμε πολύ σωστά αν βάζαμε ένα ερωτηματικό. Γιατί, όντως, υπάρχει η λεγόμενη λίγο πολύ από όλους μας σταθερή έννοια της "αληθινής ιστορίας".. Και πώς εντέλει γράφεται μια αληθινή ιστορία;

Καταρχήν, η σκέψη μου πάει στις διαφορετικές οπτικές γωνίες που έχει ο κάθε άνθρωπος για το κάθε είδους θέμα και προβληματισμό με το οποίο ασχολείται, τον προβληματίζει στην εκάστοτε περίοδο της ζωής του. Άρα, ο κάθε άνθρωπος συνιστά και μια άλλη διαφορετική οπτική γωνία στην οποιαδήποτε 'αληθινή' / ξεχωριστή γι' αυτόν  ιστορία. Όμως, αν πάρουμε παράδειγμα ένα βιβλίο που διαβάσαμε παλιά, εμείς οι ίδιοι αν το διαβάσουμε λίγα χρόνια αργότερα και με διαφορετική διάθεση, θα αποκομίσουμε καινούρια συμπεράσματα ή σκέψεις.
Στις λεγόμενες 'πολιτισμένες / εξελιγμένες' χώρες και πολιτισμούς, όλοι εμείς οι πολίτες, έχουμε προσυπογράψει ένα Κοινωνικό Συμβόλαιο, το οποίο και μας καθοδηγεί με κοινά αποδεκτές συνισταμένες, όρους, θεσμούς, έννοιες, νόμους, μύθους, ιστορία. Έτσι, έχουμε έναν κοινά αποδεκτό "κανόνα" για να μας δείχνει έναν μπούσουλα / τυφλοσούρτη που καθοδηγεί τον σύγχρονο άνθρωπο στους δαιδαλώδεις συχνά δρόμους των ευθυνών, υποχρεώσεών του. Αλλιώς, θα ακολουθούσαμε ακόμα ένστικτα και νόμους της ζούγκλας.
Πώς βλέπουμε το φως της μέρας όταν είμαστε θλιμμένοι, χαρούμενοι, κουρασμένοι ή αναρρώνουμε από μια βαριά αρρώστια; Πώς αντιλαμβανόμαστε ένα σκοτεινό δωμάτιο, στο φως ενός κεριού, όταν ανάβουμε μια λάμπα με δυνατό ηλεκτρικό φως και πώς με τον φακό του κινητού... τηλεφώνου μας; Ή με το φως του φεγγαριού, που προβάλλει από το παράθυρό μας, είτε όταν το βλέπουμε στους φρικτούς εφιάλτες μας;
Από όποια οπτική κι αν κοιτάξουμε το εν λόγω δωμάτιο, αυτό παραμένει το ίδιο σαν φαινομενική πραγματικότητα, ωστόσο. Έτσι δεν είναι;
Νομίζω ότι το 'αληθινό', σαν έννοια υπακούει στο Σύνολο, στο Σφαιρικό ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ Στη βάση του δηλαδή.   Ακολουθούν οι λεπτομέρειες, το καινοφανές που του χαρίζει η εκάστοτε στιγμή και οπτική γωνία.
Πχ., σε μια οικογένεια, αλλιώς τοποθετείται ο πατέρας, η κόρη, ο γιος απέναντι στο ίδιο ΑΛΗΘΙΝΟ περιστατικό. Κι αυτός που γράφει οφείλει ν' ακούσει, να αφουγκραστεί τις αλήθειες -ή "αλήθειες" μερικώς και σφαιρικώς, ώστε να ράψει μια 'αληθινή ιστορία', που θα ΦΑΝΕΙ ΑΠΟΔΕΚΤΗ στους περισσότερους, χαρίζοντάς τους συνάμα μια καινούρια οπτική γωνία.
 
Κλείνω εδώ με την ελπίδα να μη  μπερδεύω και πολύ τον αναγνώστη τούτου του σημειώματος αλλά εξίσου κι εμένα (!).. Γιατί θέσαμε προς ανάλυση ένα δύσκολο θέμα, του οποίου η ροή (ευτυχώς για όσους πιστεύουν στην γνώση και στην εξέλιξη, και δυστυχώς για τους συντηρητικούς), συνεχίζεται.

Χρυσούλα Βακιρτζή