Η ΑΠΡΟΣΕΧΤΗ ΘΕΙΑ ΕΛΠΗ

Όχι, όχι. Η Γιάννα δεν ήταν η 26χρονη λαίδη Ντι τηςΚαβάλας, όμως ήταν κάτι πιο ανώτερο για τη θεία μου την Έλπη. Ήταν η μονάκριβηκόρη, που ερχόταν απ' τη Γερμανία για να τελέσει  τον θρησκευτικό τηςγάμο. Ήταν να μην κάνει άνω κάτω τα πολυτελή καταστήματα όλης της γαλάζιας μαςπολιτείας, η μανούλα της, και θεία μου;

Ανάστα ο Κύριος έγινε η εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας,από τις τεραστίων διαστάσεων λευκές γλαδιόλες, μαζί με την πάλλευκη ουρά πουέσερνε η Γιάννα, μαζί με τα τέσσερα (παρακαλώ) μικρά παρανυφάκια και τονΣταμάτη, τον γαμπρό. Οι όποιες προσπάθειες των κάμεραμαν, ώστε να μη φαίνεταικαι τόσο πολύ το ολίγον τι πλεούμενο κουστούμι του γαμπρού, υπήρξαν άκαρπες.

Από τον Φεβρουάριο άρχισε η Έλπη να βουτάει μετάμανίας τα σφουγγαρόπανα στον κουβά της, αφού τύχαινε να είναι η πρώτη κυρία επίτων καθαριστριών, μιας γνωστής βιομηχανίας ενδυμάτων. Σωστός άσπρος σίφουνας μεαμονιαζόλ, έγινε μέσα ση φούρια της, για να μαζέψει κάθε σκόνη και όσαχιλιάρικα μπορούσε περισσότερα.

Τι θα έλεγε ο γείτονάς της, αν δεν έβλεπε όλους τουςπολυέλαιους ν' ανάβουν στην εκκλησιά και ύστερα τρικούβερτο γλέντι στο κέντροτου Μιχάλη; Άσε πια τα φλας των φωτογραφιών, μαζί με την πανάκριβη κομμώτρια,την Κίτσα, που στόλισε και μακιγιάρισε τρις τη ροδομάγουλη κορούλα της.

Εν έτος 1997, κοντά στο συνοικισμό των Πεντακοσίων, οπλέον ερωτικός τροβαδούρος της αγάπης, Γιάννης Πάριος,  επιστρατεύτηκε ναάδει, στο μάρκας sonnyκαινούριο στερεοφωνικό. Τι στο καλό; Σήμερα γάμος γίνεται, δεν άρμοζαν ταεπαναστατικά κομμουνιστικά τραγούδια, τα όποια άρχιζε και τελείωνε κάθεεργάσιμη μέρα της ζωής της η θεία!

 Αλλά δεν επιστρατεύτηκε μόνο ο Πάριος. Δύοναυλωμένα λεωφορεία μετέφεραν από τα γύρω χωριά και τη Θεσσαλονίκη τους συγγενείςτου ευτυχή πατέρα της νύφης. Τον θείο Πάτροκλο. Μαζί μ' αυτούς, συμπέθεροι,κουμπαριά, νονές, βαφτιστήρια, μπομπονιέρες και σοκολατένια κουφέτα,μεταφερόταν ολονυχτίς.

 Μόνο στα σατέν παπουτσάκια της Γιαννούλας,στράβωσε κάπως το πράγμα, αφού στο μέγεθος της έπεφταν μικρά και δεν χωρούσε τοποδαράκι της. Δε βαριέσαι, όμως. Ξοδεύτηκανμέχρι κα τα ριάλια μέσα στην πούγκα, που είχε μόλιςλάβει στο μηνιαίο επίδομα ανεργίας ο 60άρηςθείος μου. Το δικό μου σινιέ χρυσοκέντητο φίνο μπλουζάκι, ήταν εντάξει. Καλά,δεν σας το κρύβω, ήταν το καμάρι μου (το μπλουζάκι εννοώ), αφού ήταν δώρο της φίλης μου  που κατοικούσε σηΣαουδική Αραβία.

 Ίσα πουπρολάβαμε την αδερφή της μαμάς μου, και τηνπείσαμε τελευταία στιγμή να μη ρίξει πάνω τηςτη βιζόν γούνα της. κάτι το μακρύ καυτόκαλοκαίρι, κάτι τα βουρκωμένα μάτια του θείου Θανάση, ο οποίος παρακολουθούσε συγκινημένος την Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου στηντηλεόραση. Έκανε πάλι το θαύμα του ο Νίκος Ξανθόπουλος, έστω και σεμεταγενέστερες εποχές..

Το χρήμα έρρεε άφθονο, μαζί και τα πεντοχίλιαρα, πουείχαν μετατραπεί σε πετσετάκια. Πλαστικά, της μιας χρήσης. Δεν κολλούσε σ' αυτάη Έλπη κι ας ήξερε ότι οι φιλενάδες της, την πέρναγαν για ψώνιο. Ο κουβάς και ησφουγγαρίστρα της ας ήταν καλά!

Όσο για τα ένσημα εργασίας; Ούτεσ' αυτά δεν είχε πρόβλημα.. Μονορούφι σαν το νες καφέ της τα πρωινά, τααπολάμβανε σε χρήμα. Κι έτσι, φτάσαμε αισίως στο 2010,στη χρονιά  της οικονομικής κρίσης. Απολύθηκε από τη δουλειά της, δενσυμπλήρωσε ποτέ ένσημα για να συνταξιοδοτηθεί. Ο κουβάς πια ήταν βαρύς σταχέρια της, η σύνταξη καπνεργάτη πενιχρή και το ΕΚΑΣ αμφισβητήσιμο. Δες καθόλουχρήμα στην άκρη.

«Άτιμη κοινωνία», αναφώνησε η θεία Έλπη, «άλλον τον ανεβάζεις κιάλλον τον κατεβάζεις». Τσιμουδιά όμως για τα δικά της λάθη.

Μια μικρή εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας, που πληρώνει το πλαστικόόνειρό της.

Χρυσούλα Βακιρτζή.