ΤΟΠΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ

ΑρχέςΙούνη του 2010. Εν μέσω οικονομικής κρίσης,  το φετινό καλοκαίρι, αρχίζεινα μας στέλνει τις μέρες ενός υγρού καύσωνα. Κολλάνε τα ρούχα πάνω μου, καθώςεπιστρέφω από το κέντρο της Καβάλας. Της πόλης μου, όπως μ' αρέσει να τηναποκαλώ, σχεδόν αυτάρεσκα, κτητικά. Και της αξίζει, γιατί απαιτεί τούτη ηθετικά κολακευτική κτητικότατα, η γαλάζια πολιτεία μας!

Εκεί,στο κέντρο, είδα να περνάει μια αρκετά μεγάλη, θα έλεγα πορεία διαδηλωτών. Μιαπορεία η οποία κορυφώθηκε κοντά στο κατάστημα ρούχων Καραγιάννη, με φωνές,σλόγκαν, μεγάφωνα και παλμό από μέρους τον διαδηλωτών, που αποτελούσαν τονβασικό κορμό της διαδήλωσης κατά της ανεργίας και τηςπαγκοσμιοποίησης.  

Εκείνοπου μου έκανε εντύπωση είναι ότι, αν και πορεία και διαδηλωτές είχαν έναν παλμόπου θύμιζε τις εποχές του πάλαι ποτέ κραταιού κομμουνισμού, σχεδόν αμέσωςχάθηκε, έσβησε τούτος (ο παλμός). Λες και όλοι μας λίγο πολύ, νιώθουμε μιαακαθόριστη ενοχή ή βαδίζουμε πια σε δρόμους μακρινούς, απόμακρους, σα ναείμαστε ήρωες σε φιλμ του Θ. Αγγελόπουλου.

Ακούω τους γύρω μου και βλέπω πως κανείς δεναμφιβάλλει. Εναι δύσκολο να μεταβαίνεις σε άλλη χώρα (των Βαλκανίων φερ'ειπείν), για να βρεις σταθερή εργασία και μεροκάματο. Τι να γίνει, όμως; Και ναφωνάξουμε και να τσιρίξουμε το δίκιο μας, αυτό είναι. Μονόδρομος, φίλε μου,μονόδρομος.

Μα, τι γίνεται εδώ, αναρωτιέμαι. Βαδίζουμε σ' ένατοπίο στην ομίχλη, λοιπόν; Ποιος σκηνοθέτησε εντέλει ποιον, έτσι όπως βιώναμεως θεωρία και πράξη τη λαϊκή κυριαρχία; 'Κι είσαι θύμα, μα και θύτης συνθηκών',όπως θα έλεγε η παλιά ροκ μπαλάντα των 80's. Όλες αυτές οι σκέψεις μου τριβελίζουν το μυαλό, ενώ δίνω τηδιεύθυνσή μου στην οδηγό του ταξί. Ναι, ομολογώ ότι αισθάνομαι αμήχανη, όση ώρακάθομαι δίπλα στην ολιγόλογη, τυπική και ψυχρή οδηγό.

Οι ερωτήσεις της νεαρής ξανθιάς κοπέλας, με τα μεγάλαμεταλλικά σκουλαρίκια, απευθύνονται σ' εμένα με έναν τρόπο κοφτό, μηχανικό.Οδηγεί προσεχτικά και φέρεται άψογα στον πελάτη της, ενώ δεν χάνει λεπτό απ' ταμάτια της το κοντέρ όπου και παρακολουθεί ένα video game παιχνίδιμινιατούρα. Ασυνήθιστα τα βρίσκωι  όλ' αυτά, μια και τα αντανακλαστικά μουείναι μαθημένα να κινούνται με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά.

Καθόλα συμπαθητική κι εξυπηρετική είναι η συγκεκριμένηοδηγός ταξί. Όμως, κάτι σαν απόμακρο, σβησμένο, ίσως και χαμένο σε ακαθόριστεςομίχλες, κάνει τα συναισθήματά μου να επαναστατούν. Νιώθω την αμηχανία μου ναμεγαλώνει μέσα στο σιωπηλό, ευρύχωρο και περιποιημένο ταξί. Μου λείπει ηγνώριμη φλυαρία του έλληνα ταξιτζή και νομίζω ότι ταξιδεύω μέσα σε μιαολοκάθαρη πλαστική φυλακή. 

Τέλεια και ασφαλή όλα σ' αυτήν την πορεία, Σα νακάνουμε την επαναστατική πρωινή γυμναστική μας η ξανθιά κοπέλα κι εγώ. Μετά τονσβησμένο παλμό της άρτια οργανωμένης εκδήλωσης, φοβάμαι πως σβήνω σαναπόηχος  σε μιαν άλλου είδους πορεία κι εγώ.

Παίρνοντας, πάντα τυπικά, το αντίτιμο της κούρσας ηοδηγός, μηδενίζει το ταξίμετρό και φεύγει για την επόμενη διαδρομή. Ίσως απόσυνήθεια, της απευθύνω μια 'καληνύχτα'. Δεν ξέρω αν με άκουσε. Το σκηνικό του ζεστού αποψινού καιρού, δεν αφήνειχώρο για ευχές, σλόγκαν ή διαμαρτυρίες. Η υγρή ζέστη και το θολό τοπίο στηνομίχλη, κάνουν τα πάντα γύρω μου να γλιστρούν τελείως αποστασιοποιημένα.

Χρυσούλα Βακιρτζή